toSwitch

123

Pauluskerk, Rotterdam

Manifestaties:
7/9 optreden verslaafdenrapband ‘De Spuit erin’; 8/9, opvoering ‘Moeders let op uw dochters’ straattheater voor iedereen van 8 tot 80 in de tuin van de jaarbeurs; 9/9 Huub Oosterhuis leest voor uit eigen werk

Jeroen Vullings trekt in zijn recensie van De vrouw die alles had een conclusie die een andere constante in de schrijverscarrière van Van Beijnum aangeeft en die ook iets zegt over de populariteit van Van Beijnums werk. Vullings zegt dat de gehanteerde stijl het boek ‘rijp maakt om héél snel verfilmd te worden’ (Vrij Nederland, 2 november 2002). Tot nu toe zijn drie romans van Kees van Beijnum verfilmd: Dichter op de Zeedijk (1999), De oesters van Nam Kee (2002) en De ordening (2003) en is de verfilming van zijn eerste boek, Over het IJ, in voorbereiding. Dat zoveel boeken van Van Beijnum verfilmd worden, is niet zo vreemd. Behalve romans, schrijft hij zelf ook filmscenario’s. Zijn boeken zijn blijkbaar geschreven met een goed oog voor beeldende scènes. Van Beijnum schreef onder andere het scenario voor De langste reis (1996), een door Pieter Verhoeff geregisseerde en door de vpro uitgezonden tv-film, losjes gebaseerd op de ontvoering van Gerrit-Jan Heijn. Ook schreef hij de scenario’s voor de film Maten, over Dutchbat in Bosnië, De zwarte meteoor, naar het boek van Tom Egbers en De passievrucht, naar het boek van Karel Glastra van Loon. Daarnaast schreef hij zelf het scenario voor de verfilming van zijn eigen boeken Dichter op de Zeedijk en De ordening. Aleid Truijens zegt hierover in haar recensie van De vrouw die alles had:

Dat kan hij goed, Kees van Beijnum. Typecasten met een paar details die een wereld oproepen. In zijn vorige roman, De oesters van Nam Kee, waren het de Marokkaanse crimineeltjes met hun tyfuskankerjargon – de term ‘kutmarokkaantjes’ was nog niet in zwang – die het decor vormden voor een hedendaagse love story, die moeiteloos kon worden verfilmd. In het nostalgische Dichter op de Zeedijk wordt evenzeer een pasklare setting aangeleverd – de verfilming kon niet uitblijven. Tussen zijn romans door schrijft Van Beijnum scenario’s voor anderen. Hij is goed thuis in de wetten van de film, in de taal van het beeld. Behendig snijdt hij zijn verhalen in korte scènes, wisselt hij het heden af met flashbacks in verschillende fasen van het verleden. Langzaam laat hij een crisis stuwen naar een dramatisch hoogtepunt, om te eindigen met een katharsis. Een eigentijdse setting, hier en daar een stoot spanning of een scheut mensenleed. Vakwerk. (de Volkskrant, 1 november 2002)