toSwitch

122

Artsen zonder grenzen

Manifestaties:
7/9 optreden Zuid-Afrikaanse bungy-jumpers met de snelste verticale verplaatsing van ToMove; 8/9, 14.00 uur in zaal 2 gastsprekers: dr B.F. Burglow over de situatie in Irak na 2 maart 2005; dr. H.H. van Dam over hulpverlening in Afghanistan na de Taliban; 16.00 uur vragenuur met publieke discussie.
9/9, wedstrijd opbouwen veldhospitaal.

,De zesde roman van Kees van Beijnum, De vrouw die alles had (2002), wordt niet goed ontvangen. Voornaamste punten van kritiek zijn Van Beijnums stijl en de uitwerking van het hoofdpersonage. Menno Schenke in het Algemeen Dagblad (8 november 2002): ‘Kees van Beijnum had met die Claire Laatop een modieus tiepje aan de arm kunnen hebben. (…) Maar Claire Laatop had op haar beurt geen zin in die Van Beijnum.’ Aleid Truijens noemt het boek in de Volkskrant (1 november 2002) een ‘gemiste kans’. Pieter Steinz, die nog vol lof was over Van Beijnums vorige boek De oesters van Nam Kee, zegt over De vrouw die alles had in nrc Handelsblad (1 november 2002): ‘Een echt goed boek heeft dat niet opgeleverd. Dat komt in de eerste plaats door de hoofdfiguur, die in al haar alledaagse tragiek onvoldoende tot leven komt.’ Over de stijl van het boek zegt hij: ‘Afgezien van misplaatste vlottigheid vind je in Van Beijnums zesde roman dialogen waarin te veel wordt uitgelegd, ronduit kromme zinnen (…), en symboliek die te zwaar is aangezet’. Thomas van den Bergh heeft het in Elsevier (9 november 2002) in verband met de stijl zelfs over ‘wanconstructies’.
Matige stijl vol zware symboliek, ongeloofwaardige personages: het is kritiek die Kees van Beijnum wel vaker heeft gekregen in zijn schrijverscarrière, hoewel het nooit zo sterk aanwezig is geweest als bij De vrouw die alles had. De kritiek vertoonde juist een opgaande lijn, waarbij zijn voorgaande boek een aantal lovende recensies kreeg en uiteindelijk met de F. Bordewijkprijs bekroond werd. Daarmee was Van Beijnum een succesvol auteur geworden, wiens boeken steeds goed verkopen.